The National เป็นวงจากนิวยอร์ก ที่ปลูกรากฐานมาจากซินซินเนติ รัฐโอไฮโอ สมาชิกประกอบด้วย แมต เบอร์นินเกอร์, แอรอน เดสเนอร์, ไบรซ์ เดสเนอร์, ไบรอัน เดเวนดอร์ฟ และ สกอต เดเวนดอร์ฟ สมาชิกแต่ละคนทำหน้าที่อะไรไม่สำคัญ หากสิ่งที่พวกเขาทั้งห้าร่วมกันทำนั่นต่างหาก ที่ยิ่งเวลาผ่านก็ยิ่งมีความสำคัญมากขึ้นทุกวันๆ

ครั้งสุดท้ายที่เราได้ยินข่าวคราวของ The National พวกเขาออกอัลบัม Alligator ที่ถือเป็นงานชุดแรกภายใต้สังกัด Beggars Banquet และตระเวนทัวร์แสดงผลงานชุดนี้ ที่เปรียบเสมือนกระจกเงาสะท้อนดนตรีของพวกเขา นั่นคือ เริ่มต้นอย่างเงียบเชียบ แต่จบแบบโฉ่งฉ่าง และ Alligator ก็กลายเป็นอัลบัมแห่งปีจากการประเมิณของ Los Angeles Times ทั้งยังติดอันดับต้นๆในการสำรวจอัลบัมยอดเยี่ยมประจำปีนั้นในสื่อทั่วทั้งอเมริกาและยุโรป อาทิ ในนิตยสาร Uncut ที่พูดถึงอัลบัม Alligator ซึ่งทางนิตยสารยกให้เป็นอัลบัมประจำเดือน เอาไว้ว่า “ผลงานชิ้นสุดยอดชุดแรกของพวกเขา” ที่สำคัญไปกว่านั้น กระแสความชื่นชมในตัว The National จากแฟนเพลงก็เพิ่มเติมมากขึ้นเรื่อยๆ มีการหยิบยกเนื้อเพลงของพวกเขาไปตกแต่งใน Myspace ส่วนตัวของหลายต่อหลายคน รวมถึงเสียงร้องประสานอันกึกก้องทั่วคอนเสิร์ตฮอล ข่าวคราวของคนดังที่แห่นแหนกันยกย่อง The National เช่น บรูซ สปริงสทีน ที่บอกผ่านหน้าเว็บ เป็นต้น ชื่อของดังข้ามวงการไปทั่วโลกสมกับที่พวกเขาควรจะได้รับ  และคราวนี้ Boxer ก็ทำออกมาได้ดีกว่า

ในรายละเอียดอาจดูหม่นหมองดำมืด หากบทสรุปกลับปลอดโปร่งโล่งสบาย Boxer ให้ความรู้สึกมากกว่าการเป็นดนตรีออร์ค-ป๊อป (ตีความหมายมาจากร็อคแอนด์โรลใส่ไวโอลิน) พวกเขาวางเนื้อดนตรีที่ถูกสร้างและตกแต่งอย่างพิถีพิถันและมีความหมายลึกซึ้ง เข้ากับกลิ่นไอของป๊อปในปริมาณที่พอเหมาะ สุ้มเสียงกำเนิดมาจากกีตาร์ เบส เปียโน และกลอง กับเครื่องบราส เครื่องวูดวิน เสียงร้องประสาน เครื่องสาย และออร์แกน อัลบัมจึงออกมาละเอียดลออ ทั้งมีพลัง และตอบสนองกับอารมณ์อย่างดีเยี่ยม เป็นดนตรีที่เผยให้เห็นโครงสร้างใหม่ที่ต่อเนื่องจากงานชุดเก่าๆของพวกเขาที่ประสบความสำเร็จมาแล้ว

ผลงานที่แล้วมามีการแสดงความเคารพนบน้อมทางดนตรีต่อศิลปินอาวุโสผู้ยิ่งใหญ่ เช่น เอฟ สกอต ฟิตซ์เจอรัลด์, เรย์มอนด์ คาร์เวอร์, นักประพันธ์ สตีฟ รีช, บ็อบ ดีแลน และวงของเขา, โจนาธาน เอมส์ (เฉพาะพิเศษสำหรับนวนิยยายเรื่อง Wake Up Sir!) และ Grateful Dead อีกหน่อย ใน Boxer ยังมีกลิ่นงานของเลโอนาร์ด โคเฮน, เกรซ พาลีย์, นิก เคฟ, จอห์น แอชเบอรี, The Smiths และทอม เวตส์ รวมอยู่ด้วย หากชั้นเชิงและฝีมือระดับหัวกะทิของ The National นั้น นับวันก็ยิ่งแกะรอยยากขึ้นเรื่อยๆ เพลงของพวกเขาอาจทำให้คุณนึกถึงศิลปินในอดีต แต่มาจนถึงตอนนี้ ดนตรีของพวกเขาไม่เหมือนใครเลย นอกจากตัวพวกเขาเอง จากเสียงงึมงำอันนิ่งสงบที่เริ่มต้นดังในหัวใจ วิ่งขึ้นไปตกตะกอนในสมอง และเปล่งสะท้อนดังก้องออกมาภายนอก...

แพดมา นิวซัม แห่งวง Clogs ศิลปินที่ร่วมประพันธ์รายละเอียดส่วนออเคสตรา เขาถือเป็นหนึ่งในเครือข่ายกลุ่มนักดนตรีคนสำคัญของวงการในช่วงสองสามปีมานี้ ซึ่งรวมถึงโปรดิวเซอร์ของอัลบัม ปีเตอร์ เคติส, วิศวกรเสียงผู้ช่ำชองด้านการบันทึกเสียงสดๆ และได้รับคำชื่นชมมากอย่าง แบรนดอน รีด, นักเขียนเขียนและผู้แต่งเนื้อเพลงรับเชิญ คาริน เบสเซอร์ และศิลปินชาวฝรั่งเศส มาธิเออ โซรา (หรือวินเซนต์ มูน) ผู้ร่วมงานหน้าใหม่ ได้แก่ โธมัส บาร์เรต (หรือ โดฟแมน), นักร้องเสียงคุณภาพจากบรูกลิน มาร์ลา แฮนเซน และเพื่อนบ้านใกล้เคียง ซุฟยอน สตีเวนส์

เมื่อถามถึงอัลบัม Boxer ห้าหนุ่ม The National พูดถึง “ความไม่ต่อเนื่องของความสุขที่ล้นคับอก” ความเชื่ออันผิดเพี้ยนอันน่าเอ็นดูที่เกิดขึ้นหลังจากเผชิญความจริงงี่เง่า การเสียเวลา และไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนฝูงมากเกินไป

เนื้อเพลงของพวกเขาหลีกเลี่ยงการเล่าที่อิงภาพประสบการณ์หรือความคิด บทสนทนาที่ได้ยินกันบ่อยครั้ง หรือการยกคำพูดของคนดังมา แล้วดัดแปลงเป็นคำใหม่จนกลายเป็นคำของวง หากเราจะเห็นอะไรที่หลากหลาย ทั้งรองเท้าแตะฝังเพชร บัลเลต์สเกตน้ำแข็ง เลือดทหารอเมริกัน และจักรวรรดิจอมปลอม พวกชนชั้นกลาง และนักธุรกิจระดับสูง The National ร้องเพลงถึงความฝันที่ทำลายชีวิต แล้วปั้นความฝันเหล่านั้นให้กลายเป็นดนตรีที่เยียวยาชีวิตพวกเขา ยกตัวอย่างอันธพาลเยาวชนหันหลังให้ชีวิตแห่งความฝัน ปีนบันไดสู่โลกแห่งความจริง หันหน้าสู่ความอบอุ่น อ่อนโยน...

เกิดอะไรขึ้นกับ The National เหตุใดจึงมีแต่เพลงเรื่องความรักและสงครามที่เชื่อมเข้ากับเพลงที่พูดถึงเงินและชีวิตทำงาน มีเพลงที่เกี่ยวกับทุกเรื่องทุกประเด็นในคราเดียวหรือเปล่า สิ่งเดียวที่แน่นอนก็คือ – เหมือนนักมวย – The National กำลังเบิกทางสวรรค์ในอีกสังคม... กีฬา กิจกรรมยามว่าง สิ่งกระตุ้นเร้ารุนแรง พวกเขาถูกต้อนหลังพิงเชือก ทั้งโดนกระชากออกมาถลุง กระชากด้ายเย็บแผลออก ไม่ว่าสหายจะห้ามปรามอย่างไร

ไม่ง่ายที่จะอธิบายดนตรีของ The National แต่ง่ายเหลือแสนที่จะฟัง เป็นยาสมานชั้นดีในเวลาที่คุณอึดอัด อยากผ่อนคลาย ให้เวลากับ Boxer สักชั่วโมง แล้วคุณจะอยากอยู่กับงานชิ้นนี้ไปอีกนาน... มากขึ้นเรื่อยๆและเรื่อยๆ

(อเลก แฮนลีย์ เป็นนักเขียนและเพื่อนของวงผู้บริหาสังกัดดนตรีบราสส์แลนด์)