กฎทุกกฎย่อมมีข้อยกเว้น ไม่เว้นแม้แต่สมการที่ว่า “ดนตรีที่ดีของเบลเยี่ยม = ดนตรีเดอุส (dEUS)” สำหรับผู้ที่ไม่รู้ เดอุส คือ วงดนตรีร๊อคอัลเทอร์เนทีฟจากเมืองอันท์เวิร์ป (Antwerp) ผู้จารึกประวัติศาสตร์หน้าใหม่ให้แก่ดนตรีเบลเยี่ยมด้วยซาวด์ร๊อคเก๋ๆ อัดแน่นด้วยคุณภาพที่ผสมผสานดนตรีหลากสไตล์ชนิดครอบจักรวาลทั้งป๊อป แจ๊ซ นอยส์ร๊อค พังค์ เมทอล ฯลฯ ไว้ได้อย่างพอเหมาะลงตัว  สตูดิโออัลบั้มของพวกเขาแทบทุกชุดไม่ว่าจะเป็นชุด “In A Bar, Under The Sea” (1996) หรือ “Pocket Revolution” (2005) และล่าสุด “The Vantage Point” (2008) ก็ครองตำแหน่งแชมเปี้ยนอันดับหนึ่งและสองประจำชาร์ตอัลบั้มยอดนิยมทั้งในเบลเยี่ยม และเนเธอร์แลนด์ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกพิสดารเกินจริงเลย หากมีใครซักคน(หรือหลายคน)  พูดว่า เดอุส เป็นแม่แบบสูตรสำเร็จของดนตรีดีๆที่ส่งตรงจากเบลเยี่ยม ทว่าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเกินจริงกว่าอีกเช่นกันหากจะมีใครอีกซักคน (หรือหลายคน) พูดขึ้นมาว่าสูตรสำเร็จนั้นไม่ได้มีเพียงสูตรเดียว

        เมเจอร์เดอลักซ์ (Major Deluxe) คือ อีกหนึ่งตัวอย่างความสำเร็จของดนตรีเบลเยี่ยมที่อยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์สมการดนตรีแบบเดอุส ที่ได้รับการสนับสนุนและการการันตีทั้งความสร้างสรรค์และความไพเราะจากศิลปินเพลงป๊อปชั้นนำอย่าง โทนี่ กอดเดส (Tony Goddess) เมลโล (Mellow) และ มอร์นิ่งสตาร์ (Morningstar)

        ‘ร๊อคฟิวชั่นซาวด์เท่ๆ’ ไม่ใช่คำตอบสำหรับพวกเขา ตรงกันข้าม เมเจอร์เดอลักซ์  คือดนตรีป๊อปเนิบๆสวยๆ ที่เรียบเรียงอย่างพิถีพิถันและแทรกด้วยเมโลดี้เก๋ๆ ที่กลมกลืนเข้ากันอย่างมีลูกเล่นมีชั้นเชิง ทุกบทเพลงของ เมเจอร์เดอลักซ์ ทำการบันทึกกันที่สุดยอดสตูดิโอ  ‘เจแอนด์เจสตูดิโอ’ (J and J Studio) ของ จิม บาร์ (Jim Barr) โปรดิวเซอร์และมือเบสระดับพระกาฬจาก พอร์ทิสเสด (Portishead) อินวิซิเบิล แพร์ ออฟ แฮนด์ส (Invisible Pair Of Hands) และ อัพ บัสทเล่ แอนด์ เอ้าท์ (Up Bustle & Out) โดยอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของ เจสส เวอร์นอน (Jesse Vernon) แห่งมอร์นิ่งสตาร์  และยังถูกขัดเกลาอีกรอบก่อนออกสู่ตลาดโดยพวกเขาเองกับเพื่อนสนิทมิตรสหาย อย่าง ชานทาล อัคดา (Chantal Acda; Chacda, Sleepingdogs) โรดอล์ฟ โคสเตอร์ (Rodolphe Coster; Baum, Flexa Lyndo) โยฮาน เดลเฟอร์ริเอเร (Johan Delferriere; Music Machine, la Mission 9) และ แมกซิม เบลซิน (Maxime Blesin) ซึ่งในขณะนี้ เพลงในอัลบั้มเปิดตัวของ เมเจอร์เดอลักซ์ ก็มีให้หาให้ฟังกันได้แล้วโดยผู้จัดจำหน่ายของพวกเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็น “ท๊อปไฟว์เรคคอร์ดส” (Top 5 Records ) ค่ายเพลงที่ถือกำเนิดเปิดตัวจากกรุงบรัสเซลล์ (Brussel) และดูแลรับผิดชอบงานดนตรีของศิลปินชั้นนำอย่าง จอห์น คันนิงแฮม (John Cunningham) ซุปเปอร์ฟลู (Superflu)  ยอร์ฮาร์ (Jawhar) และ พอล สจ๊วตร์ (Paul Stuart)

        ดนตรีของ เมเจอร์เดอลักซ์ ก็เหมือนกับคอลเลคชั่นแผ่นเสียงของพวกเขา พวกเขาเป็นนักสะสมแผ่นตัวยงที่รักและเคารพในประวัติศาสตร์ดนตรี ทว่าประวัติศาสตร์ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะมากำหนดชีวิตของพวกเขาบนถนนสายนี้ คลังแผ่นเสียงที่รักของพวกเขาจึงไม่เคยถูกจัดเรียงให้เป็นระเบียบตามตัวอักษรเหมือนคนปรกติทั่วๆไป แต่กลับเรียงตามความทรงจำที่ทั้งซับซ้อนยุ่งเหยิง มันถูกจัดตามวันเวลาที่มาร์วินเกย ์สอนเดอะไฮลามาส (Marvin Gaye, The High Lamas) เต้นตามอาสทรัดกิลแบร์โต (Astrud Gilberto) ที่จูบกับทิม ฮาร์ดิน (Tim Hardin) ตามด้วย อัล กรีน (Al Green) ร้องเพลงให้กับดวงตาคู่งามของเอมมีลู แฮริส (Emmylou Harris) การจะถามพวกเขาว่าพวกเขามีแผ่นเสียงของใครในหมวดอักษร G และ H ในคลังสมบัติบ้างจึงเป็นเรื่องที่แสนจะเสียเวลา ก็ขนาดในหมวดอักษร M ของพวกเขามันไม่มีวี่แววแผ่นของโจนี มิทเชล (Joni Mitchell) หรือ แวน มอร์ริสสัน (Van Morrison) เลยทั้งๆที่กลิ่นอายดนตรีของมิทเชล และ มอร์ริสสัน ก็ตลบอบอวลอยู่ในซาวด์ดนตรีของพวกเขาขนาดนั้น แต่ก็เพราะความไม่ยึดติดในทางดนตรีของพวกเขานี่ละที่ทำให้ แต่ซาวด์ดนตรีของ เมเจอร์เดอลักซ์ ทั้งสดและใหม่ เมโลดี้แต่ละตัวจะถูกพวกเขานิยามใหม่ในแบบฉบับของพวกเขาเองก่อนที่จะถูกจับเชื่อมต่อเข้าไว้ด้วยกันให้เป็นบทเพลงโดยไม่คำนึงถึงกฎเกณฑ์ เงื่อนไข ทฤษฎีดนตรีที่ตายตัว ดนตรีสำหรับพวกเขาไม่มีการแบ่งเป็นดนตรีคนผิวสี (Black music) หรือดนตรีคนผิวขาว (White music) ตรงกันข้ามมันกลับเป็นการผสมผสานดนตรีทั้งสองประเภทเข้าไว้ด้วยกันอย่างน่าอัศจรรย์ จะอัศจรรย์ขนาดไหนกัน? ก็พอๆกับตอนที่เราได้เห็นเซบาสเตียน คาร์บอนเนลล (Sebastien Carbonnelle) วางกีตาร์คู่กายของเขาลงและหันมาจับปากกาเขียนวิจารณ์ดนตรีให้กับนิตยสารเพลงฉบับหนึ่งนั่นแหละ

        ผลงานดนตรีของ เมเจอร์เดอลักซ์ จึงเต็มไปด้วยลูกเล่นที่แพรวพราวอยู่เสมอไม่ว่าจะฟังครั้งแรก หรือ ครั้งที่ร้อย ดนตรีของพวกเขาคือการสร้างสรรค์ที่ลงตัวของดนตรีที่ไร้ทิศทางกับมนต์ขลังและเสน่ห์แห่งเพลงป๊อปที่ดำเนินรอยตามวงรุ่นใหญ่อย่าง สเตอริโอแลบ (Stereolab) แอร์ (Air) แบร์ทรันด์ เบอร์กาลัท (Bertrand Burgalat) เดอะบูแรดลีส์ (The Boo Radleys) และ แลมบ์ชอป (Lampshop) อย่างเพลง Meanwhile  ของพวกเขาซึ่งเป็นเพลงป๊อปเพราะๆบรรเลงสบายๆ ที่อยู่ๆช่วงเสี้ยวนาทีสุดท้ายกลับจบลงอย่างพิสดารแถมด้วยเสียงโหยหวนหลอนนิดๆไว้ซะงั้น

        มันจึงไม่ใช่เรื่องที่จะต้องน่าตกอกตกใจอีกต่อไป ถ้าจะบอกว่า เมเจอร์เดอลักซ์ ครั้งหนึ่งเกือบจะเลือกใช้ชื่อภาพยนตร์เรื่อง คาร์สิโน รอยัล (Carsino Royale) เป็นชื่อของวงเพราะเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้ประพันธ์โดย เบอร์ท บาร์ชารัค (Burt Bacharach) 

        บทเพลงของ เมเจอร์เดอลักซ์ จึงเต็มเปี่ยมไปด้วยจินตนาการที่นอกจากจะไม่สามารถคาดเดาได้ว่าคอรัสท่อนต่อไปจะเป็นอย่างไร เนื้อหาก็ยังชวนให้ติดตามเสมือนนั่งดูภาพยนตร์สนุกๆที่ฉายผ่านตัวโน๊ตและดนตรี เพลงShe's a hero เพลงป๊อปตะวันตกคลาสสิคที่กลับไม่สามารถระบุได้ว่าท่อนฮุคต่อไปจะออกมาในรูปแบบไหน เพลงที่ปล่อยให้เราค้นหาว่าภรรยาของผู้ชายคนหนึ่งจะกลับมาหาเขาหรือไม่หรือขึ้นยานอวกาศหนีหายไปจากชีวิตผู้ชายคนนั้นตลอดกาลด้วยเสียงคีย์บอร์ดที่ซ้ำรัวในเพลงอันเป็นเวทย์มนต์ของ ไอซาค เฮยส์ (Isaac Hayes) และเสียงเครื่องเป่าทองเหลืองและเสียงฟลุ๊ตตามแบบของโคลิน บลันสโตน (Colin Blunstone)  เพลง It’s Important To Me ก็เหมือนนั่งดูหนังโร้ดมูวี่ชั้นเลิศที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเซอร์จิโอ เลออน (Sergio Leone) ในขณะที่เพลง Goodbye คือการพัฒนาต่อยอดซาวด์เสียงนีโอโฟล์คที่เจือปนไปด้วยกลิ่นอายดนตรีตามสไตล์ของ ทอล์ก ทอล์ก (Talk Talk)
สกายไลน์ โซไซตี้ (Skyline Society) อัลบั้มเต็มเปิดตัวของพวกเขาคือเครื่องยืนยันว่าการเดินทางสายดนตรีของเมเจอร์เดอลักซ์ ไม่มีทางจบลงได้ง่ายๆ และทุกๆจุดที่พวกเขาหยุดพักพวกเขาก็จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์ทางดนตรีอย่างเต็มที่เพื่อการผจญภัยในโลกดนตรีของพวกเขาที่ไม่มีการหยุดนิ่ง